صبوری یکی از مهمترین مهارتهایی است که میتواند آیندهی شخصیتی و رفتاری کودکان را شکل دهد. گرچه میزان صبر در برخی افراد ریشههای ذاتی و ژنتیکی دارد. اما بخش بزرگی از آن قابل یادگیری و تقویت است. صبور بودن یعنی توانایی کنترل هیجانات در برابر خواستهها، تأخیر در لذت و پذیرش زمان انتظار. مهارتی که اگر از دوران خردسالی در کودکان پرورش یابد، تا بزرگسالی همراهشان خواهد بود و در بسیاری از تصمیمها، روابط و موفقیتهایشان نقش تعیینکنندهای خواهد داشت.
والدین میتوانند از همان سالهای نخست زندگی کودک، با روشهای ساده و روزمره زمینهی تقویت شکیبایی را در او فراهم کنند. برای مثال، برآورده نکردن فوری خواستهها یا آموزش مرحلهبهمرحلهی دستیابی به هدف میتواند. در شکلگیری این مهارت مؤثر باشد. با این حال، یکی از جذابترین و ماندگارترین راهها برای آموزش صبر به کودکان، داستانگویی و شبیهسازی موقعیتهای واقعی است؛ چرا که کودک از طریق همذاتپنداری با شخصیت داستان، احساسات خود را بهتر میفهمد و تجربه را در دنیای خیالی خود تمرین میکند.
کتاب میومی برای چی عجله دارم دقیقاً با همین هدف نوشته شده است. در این قصه، میومی – بچهگربهی دوستداشتنی و همیشه عجول – یاد میگیرد که نتیجهی هر کار خوب، نیازمند زمان و صبر است. کودک در کنار او تجربه میکند که عجله همیشه به معنای موفقیت نیست و گاهی آرام پیش رفتن، بهترین مسیر است.
مجموعهداستان میومی با نظارت علمی مؤسسه فرهنگی تربیت اقتصاد حکیم (مفتاح) تولید شده. و با زبانی شیرین و قابلدرک برای کودکان زیر هفت سال، مفاهیم مهم تربیتی را به داستانهایی ساده و تأثیرگذار تبدیل کرده است.
